Ne yapsam gelmiyorsun… Sevmeleri bilmiyorsun demek istemiyorum. Aslında asıl sevmeyi bilmeyen benim belki de. Yanlış bir adamım senin için ya da hep ikinci bir erkek kötü zamanında. Ama aslında farkındayım ben ne olduğumun, “hiçbir kadının seni unutturamayacağı bir adam…” Nedensiz sevmelerden geliyorum, nedensiz bir kadına bakıyorum, tapıyorum. Ama ona yetemiyorum. Senden önceki ilişkilerimde de böyleydim [...]
(Emre Onbey’in yazar günlüğünden (ç)alınmıştır. İzni vardır/yoktur!) Öğlen sıraları, küçük bir yazıyla başladım. Aşk’a yazdım. dünyanın en uzak yeridir “bir kadınla erkeğin öpüşmesi” “çok güzeldir bir erkeğin kadınına: -yakaladım seni deyip de sarılması… Ve kadının tebessümle: -ben hiç kaçmadım ki senden…” diyebilmesi. Kadın demişken, bu güzelliği biraz daha sürdürmek istedim… “Uyurken çok güzeldir kadınlar, bebek [...]
“Hiç uyandırma Allah’ım bu rüyadan beni… Binlerce kâbusun ortasında kalmalara razıyım. Yeter ki ona olan sevgimde bir azalma olmasın, varsın kavuşmayalım. Kavuşmaların anlamını bile unutmaya “eyvallah” derim. Yeter ki onun olduğu rüyalara bir ben rastlayayım…” Bitmesin demiştim bir sabah uyandığımda kendi kendime. Uyandığımda çok kızmıştım bedenime. “Şimdi zamanı değildi, neden uyandın ki bilmiyor musun onsuz [...]
Özür dilerim ama seni sevmek zorundayım. Biliyorum, senden bir tane daha gelmeyecek bu dünyaya. Kızma ama yaşamak istiyorum en basitinden eğlenerek, çok gülerek… Herkes bir kez gelirmiş dünyaya ve ölmek de kadermiş. Her şeyi yaşayabilirmiş insanoğlu sevgiyi, hüznü, mutluluğu, ayrılığı… “neden ben” diye sormak çok saçma! Milyonlarca insan arasında sende buldum ruhumun diğer yarısını. Bütünleştim. [...]
“Artık kapıları “sen misin” diye, ümitle, heyecanla açmalarıma hiç gerek kalmadı. Öyle bir geldin ki, tüm hüzünlü bekleyişlerim karda kalmış ayak izleri gibi kayboldu! Sanma ki bu gönül seni unuttu; sen, senliğinle geldiğin sürece, ben hep seni yaşatacağım içimde.” Sen giderken zaten, elveda dememiştik. Çünkü bitmemişti bu iş; sen kafandaki soru işaretlerine aldanmıştın ki, kendince [...]
Kendime karşı sorumsuzum. Bunun böyle olmasına inandırdım kalbimi de. Hiç sormadım bir kerecikte olsa “mutlu musun, ne istiyorsun hayattan?” ama soruldu bana neden duruyorsun karşımda, tutsana çimento torbasının kenarından, yoksa vermem paranı. Uzak bir dağ köyünün asfalt görmemiş yerindeydi hayallerim, belki bu yüzden kuşları daha özgür görürdüm kendime göre. Çıplak ayaklarıma batan pıtırakların acıtmadığı için [...]
“eğer vicdanın rahatsa, bu yazıyı okuma! Yok değilse, senin insanlığına düşen; bir insanın ırkı, dini, dili ne olursa olsun, herkesin “yaşama hakkının, özgürlük hakkının” elinden alınmasına-asla kayıtsız kalma! Bunu hiç değilse sen yapma!” Hayatta en güzel şey, tevazu sahibi olmaktır! Olayları hoşgörü ve iyimser bir bakış açısıyla görebilmektir! Bunu yapmayı insanlık bilenler, asla canice, vicdansızca, [...]
İşte, artık yalnızım İstanbul’da. Ne ailem, ne dostlarım, ne de eski alışkanlıklarım var. Kendimle baş başayım. Ruhum, tüm esir kalplerden uzak, eski sevgililerimden de. Yabancısı olduğum kentte, herkese, her şeye eşit mesafedeyim. Öyle işte, her istediğimi yapabilecek özgürlüğe sahibim… Onbeş yıl önce “hadi eyvallah” deyip, kapıyı sevdiklerinin yüzüne kapatıp, ardına bakmayan bir adamın yazdıklarına biraz [...]
Öğretmen değilim anne! Çocuklara okuma-yazma öğreteyim. Doktor da değilim insanların sağlıklarını kurtarayım, mimar hiç değilim evlerini yapayım, avukat da değilim haklarını savunayım! Ben garip bir yazarım anne, belki bir gün hepsini yaparım… İhtimaline yaşıyorum anne! İhtimaline… Günlerdir anılarını avuçlarımdan topluyorum anne! Herkes kızıyor bana, herkes-herkesçe karışıyor hayatıma. Yazdıklarım para etmiyor diyedir ki işsiz-güçsüzüm diye ayıplıyorlar [...]
“Senden artakalanları, artık yağmurlar yıkıyor. O kadar kızgınım ki bu hayata ancak bu kadar olurdu. Bilemiyorum artık bu yağmurlar ne kadar silebilir bedenimdeki izlerini… Ellerinin dokunduğu yerler o kadar ağrıyor ki sorma! Dudaklarımın kanadığını söylememe gerek yok sanırım. Sonsuz karanlığın orta yerinden-selamlıyorum sensiz yarınlarımı: Merhaba!” Olmadı. O kadar saçma nedenlere sığdırmışız ki bu ayrılığı, bir [...]
“Şeytan bile günde kaç defa geliyor bana Sen ondan daha beter olamazsın ya Gel güzel gel- gel de kendi değerini yabancı gözlerle gör” “Yazdıklarım kadar az, yazamadıklarım kadar tarifsizsin. Hani tutsam ellerinden özgürlüğe yürüyeceğimi iyi biliyorum. Ama öyle bir yerde takılıyorum ki hayata, ne kendimi bulabiliyorum ne de seni. Hiç bitmeyecek kıyılmalara inat yine senin [...]
