Yemyeşil çayırlarında koşarken köyümüzün; büyüdüğümüzün bile farkına varamamıştık. Sabahtan akşama defalarca kavga ettiğimiz çocukluk arkadaşımızla, hep barışmıştık yine de. Karnımız acıktığında en yakın kapı, bilirdik ki karnımızı doyurmak için ardına kadar, kendi evimizinki gibi açılırdı.
Gün geldi büyüdük dedik yaşımızın ilerlemesine. Sorumluluklarımız arttı; tıpkı erkek olduğumuz için sırtımıza vurulan yükümüzün ağırlar arasından seçilmesi gibi. Doyurulmamış egomuzla bizi salıverdiler; çağdaş dedikleri ama lüks tüketimin mecbur kılındığı kocaman bir dünyaya. Ne büyüme arzumuz, ne de kısa yoldan köşeyi dönme hayalimiz hiç bitmedi, tüm insanlar gibi.
Her yeni yaÅŸ, her yeni ortam bizleri kendi çukuruna düşürme amaçlı tuzaklarında eÄŸlence rüyasına daldırdı. Farkına varmadık ama, büyüdüğümüzde bir de baktık ki; “hayatım boyunca dostumsun” dediklerimiz hep deÄŸiÅŸmiÅŸ, dostluk süreksizleÅŸmiÅŸ. Güvene dayalı iliÅŸkilerde, hep bir taraf diÄŸer tarafı farklı ÅŸekilde kullanma telaşına uygun tavırları alışkanlık edinmiÅŸ.
Oysa neydi insanın en önemli özelliklerinden biri: “Ä°nsan sosyal bir canlıdır. Tek başına yaÅŸayamaz.” Evet öyledir şüphesiz! Samimiyeti, iyi niyeti istismar tek başına yaÅŸayan canlılar için söz konusu bile olamaz. Kalabalık gereklidir.
İyi niyetin cezalandırıldığı bir dönemde, yine de niyetin iyiliğini göstermek adına üstlenilen misyonlarım vardır. Bunlara mecburiyetim vardır. Kaybolan çocuklarımız var; başa gelmedikçe kimsenin fark etmediği! İhmal ve istismarın çeşitli türlerini en yoğun acılarla yaşayan mağdur edilmiş çocuklarımız vardır; seslerini bir takım değerler nedeni ile çıkartamayan. İnsanlık tarihi boyunca yok sayılan, dışlanan, evlere, kafeslere kapatılan; zincirlerle bağlanan engellilerimiz vardır. Tüm bunlar unutulmuş, her türlü aksaklık, eksiklik hallolmuş; akıllılar birbirini yemeye çalışıyor.
Bu yazı güzel deÄŸildir, olmasın da. Fakat lütfen sorgulayın, sorgulayalım “Ne oldu insanlara ve de insanlığa ?”
Evet branşım Psikoloji. İnsanları da seviyorum, mesleğimi de. Her ikisi bir olunca, ne kadar güzel bir şey olduğu söyleniyor. Dışarıdan bakınca çok güzel; sende varsa bu meziyetler, kendi adına vah ki vah. Semer vurma telaşı ile insanlar birbirini çiğneyecek gibi yarışırlar. Kişisel pirim yapma veya belli bir saygınlık edinme amaçlı, sizleri kullanma yanlışında ısrar ederler. Bazen de cahil cesareti kişiyi arsız konuşturur.
Dünya büyüktür, güzel tarafı çoktur. Diğer tarafı da var bunun. Şimdi karar zamanı; çocuklarımız, hepimizin çocukları, tüm dünyanın çocukları sağlıklıdırlar umarım. Ama torunlarımızın sağlıklı bir dünyada, sağlıklı doğada, sağlıklı insanlarla (hem fiziksel, hem mental, hem de psikolojik ) birlikte yaşadığını düşünme mecburiyetimiz; sorumluluklarımızı da hatırlama mecburiyetimizdir.
Her insan doğar, büyür ve ölür; tüm canlılar gibi. Bu genel tanım. Bir de şairin dediği bir gerçeklik var ki, insan olmanın diğer canlılardan farkını ortaya koyar. Ne demiş şair :
Ölümden yana korkum yok, tek korkum unutulmak.
Dostların unutmaması dileğiyle. Dostça kalın.
